Amsterdam, 31 juli

Hét amsterdamse hip hop festival. Vooral rondgehangen bij Stage 1, de mainstage in de old school muziektent centraal in Oosterpark. Verder was er nog een kleiner podium, zeg maar een luikje in een container waar een dj booth was ingericht, stage 2 dus.

Vooraf erg verheugd op Electric Wire Hustle.  Nieuw Zeelandse groep die qua sound aan Dilla doet denken en dat is een compliment uit mijn mond. De paar nummers die ik kende stelden de verwachting hoog, de supertoffe website (www.electricwirehustle.com) hielp daar aan mee. Helaas was het optreden niet helemaal wat ik hoopte. De sound leek erg ongebalanceerd, de band niet echt ingespeeld en het publiek was duidelijk nog niet wakker.

Hef bracht die keiharde shit met de swag die we van ‘m gewend zijn. Broek op half zeven, tattoo van Biggie, sokken in z’n slippers. Tof om daarna de Nijmegenaren van Zo Moeilijk de stage in stijl te zien rocken. Van Tuindorper RB Djan werd ik niet echt heel enthousiast. Zijn Onderbaas plaat is nog wel grappig maar zijn stem is te zwak om de ingebeelde grootsheid van z’n teksten te dragen. Gelukkig zien we later Amsterdams trots Adje Donis met z’n Sloddervos Gang nog onaangekondigd de sfeer verhogen. Hij kan zijn braggadocio dan weer wel uitdragen on stage.

Soulzanger Ben Westbeech staat wat vreemd tussen de mannen van de straat. In pak met band speelt ie voornamelijk covers van pop en soul songs. Qua soul is het echter vooral de legendarische amsterdammer dj Edzon die met een mooie set de show steelt.

Waar ik echt voor kwam is Random Axe. De samenwerking tussen het grote talent Black Milk en mc grootheden Sean Price en Guilty Simpson. Detroit en Brooklyn, Bootcamp en Stones Throw, een explosieve cocktail. Minpuntje was het volume dat met name tijdens dit optreden erg zacht stond. Dat voor de main stage. Later die avond traden Kendrick Lamar, Lunice en de Ski Leraar Bruin Money Gang op. Wij waren ondertussen al op weg naar huis via de Pijp voor Rotti bij Moksi.

'n kleine sfeerimpressie

bron: Appelsap Official  

Appelsap was dit jaar voor het eerst een betaald evenement. Dat betekende niet alleen een kaartje kopen maar ook in de rij staan, drankmuntjes, fouilleren. Zelfs een meegenomen appeltje voor de dorst mocht niet mee naar binnen op Appelsap. De commercie druipt er direct aan alle kanten af, dat is jammer. Appelsap is namelijk redelijk spontaan ontstaan en juist het informele karakter was een sterk punt van het hiphop event in Oosterpark. Volgend jaar weer? Met zo’n line up kun je daar wel op rekenen.

Ahoy Rotterdam, 9 en 10 juli

North Sea Jazz werd voor de zesde keer in Ahoy gehouden. De line up werd dit jaar gedomineerd door de aanwezigheid van de popster formerly known as Prince. Hij verzorgde iedere nacht een duurbetaald after hours concert. Ik ben geen liefhebber van de muziek en de man dus ben niet in de Prince-gekte meegegaan.

Dit jaar hadden we kaartjes voor de zater- en zondag. Het programma van de zaterdag leek wat karig. Gelukkig was daar Daptone artiest Charles Bradley en de Menahan Street band van dezelfde stal. Het optreden in de Mississippi tent (buiten) was sterk en ontroerend. De debuut album van de 63-jarige Screaming Eagle of Soul kwam pas dit jaar uit. De erkenning volgde eigenlijk direct en dat maakte hij waar tijdens NSJ. Dikke, vette soul uit de oude doos. Dat laatste is als het om soul gaat toch vooral bedoeld als compliment.

Pianist Brad Mehldau en saxofonist Joshua Redman zijn twee hele grote namen die in het verleden al samen speelden. Beiden grootmeesters op hun instrument lieten dat ook zien wat helaas niet altijd tot enthousiasme bij het publiek leidde (in ieder geval niet bij mij, okay). Andere grootheden zijn Colin Benders en Eric Vloeimans. De trompetisten hebben dit jaar een mooie plaat gemaakt waarbij Benders zijn Kyteman sound combineert met de strakke fusion van Vloeimans. Saillant detail is het feit dat Vloeimans Benders’ leraar was op het conservatorium. Echt warm werd ik van te voren bij het idee jazz legend Roy Ayers samen met hip hop legende Pete Rock te zien optreden. Dit alles onder begeleiding van The Robert Glasper Experiment in de altijd fijne Congo tent. Na een mooie Robert Glasper intro en de classics van Roy Ayers (Everybody loves the sunshine, We live in Brooklyn baby, in heerlijk lange uitvoering) zette Pete Rock een belachelijk slechte dj set neer. Bummer. Snel naar hotel New York want morgen weer een dag.

Op zondag liepen we binnen bij Kyteman in de immense Maas hal. Colin Benders ging verder waar hij gisteren gebleven was. Goed maar de zaal is wel erg groot. De intiemere Darling zaal bracht deze avond wat mij betreft de mooiste optredens. Voor de gelegenheid was de zaal omgedoopt tot de Electronic jazz venue. Achtereenvolgens hoorde ik hier mooie dingen van Hidden Orchestra, James Blake, Bugge Wesseltoft & Eric Schwarz en Flying Lotus. James Blake’s optreden was echt daverend goed, letterlijk want de subbassen lieten alles heftig trillen en testten de trommelvliezen van het publiek. Geweldig vind ik dat, de heftige bassen deden me denken aan de optredens van Lamb en Roni Size op het Drum Rhythm festival in de nineties. De samenwerking tussen jazzpianist Bugge Wesseltoft en techno producer Eric Schwarz bracht een mooi plaat voort (Duo). Het NSJ concert van beide heren was een van de mooiste en zeker de dromerigste die ik dit jaar zag. Flying Lotus is de beat koning die inmiddels tot keizer gekroond mag worden. Hij kreeg de zaal bij de eerste tonen van zijn eclectische set al van de stoelen en dat was de hele dag nog niet gelukt in de Darling.

De optredens van Snoop Doggy Dawg en Bootsy Collins zag ik gedeeltelijk op het grote scherm in de centrale ruimte waar het lekker rustig toeven was met een biertje in de hand. In de mega grote Maas zaal was dat duidelijk anders, gekkenhuis. Ook gekkenhuis was het bij de zigeunerband Taraf de Haidouks in Congo. Een mannetje of 20 on stage kregen het publiek aardig door het dolle met hun opgehypte zigeuner muziek. Zondagavond op tijd naar huis want de Prince fans stonden al weer te trappelen om een glimp van hun held op te vangen. Voor die glimp moest dan wel 85 euro per avond worden neergeteld of een slordige 45 euro als plusconcert bovenop de NSJ entréeprijs. Je moet het dan wel echt leuk vinden.

Big up naar onze vaste NSJ crew. Het was weer een mooie guys. De aanwezigheid van verloren zoon Mator en zijn liefje was een extra bijzonderheid die bijdroeg aan de feestelijke vreugde. Rest mij Ramona en Paul te bedanken voor het mede mogelijk maken van dit weekend, you guys rock.

Volgend jaar weer. Natuurlijk maar ik wil Mojo wel verzoeken het Pitch festival niet tegelijkertijd te programmeren. Dat maakt de keus voor mij wat makkelijker.

Verslagen van eerdere jaargangen vind je hier:
2009
2008
2007
2006

Mo beats by Siepo by Siepo

Beats from back in the days. Some late 90's early 00's stuff. In those days I was doing beats on a daily basis.  

Download de Elzhi remake van DE classic.

 
 Als je 'm nog niet had, click image for download.

27 april – Paradiso – Raphael Saadiq

Stone Rollin'. Godver wat is die nieuwe Raphael Saadiq plaat tof en dan staat ie ook nog eens kort na de release in de Amsterdamse  poptempel. Dikke soul van de meester. Zonder blazers deze keer en toch blazen als een malle. Met z'n laatste twee albums heeft Saadiq duidelijk voor een klassieke soul sound gekozen. Stax (Booker T & MG's) en Motown meet maar op de laatste plaat ook een dikke laag Sly & Fam en meer rock invloeden. Concert was een twee uur durende aaneenschakeling van dikke grooves en (nu al) klassiekers. Hoogtepunt wat mij betreft was een extra lange meezinguitvoering van Sky Can You Feel Me (van Instant Vintage, 2002). Saadiq staat dit jaar op NSJ. De laatste keer, in 2009, was dat één van de hoogtepunten van het Zuid-Hollandsche jazzfestival.

27 maart – Paradiso – Aloe Blacc

Fijn concertje van een van de leukste verassingen van vorig jaar, Aloe Blacc van het Stones Throw label. Peanut Butter Wolf weet leuke soul acts uit z'n hiphopstal te persen. Kende hem vooral van de Chrome Children mixtapes van PBW en toen opeens was daar I Need a Dollar als titeltrack voor de toffe HBO serie How To Make It In America. Het album dat Aloe Blacc er vervolgens uitpoepte bevat een paar juweeltjes.